40 jaar later - Hugo Broos
Jullie lazen gisteren donderdag met 98 mijn dagbegroeting, bedankt daarvoor.
vrijdag 12 juni 2026, een goeiemorgen met Wilfried
De hoogmis van het voetbal is gisterenavond van start gegaan.
Het is niet mijn bedoeling om er iedere dag een dagbegroeting over te schrijven.
Er zijn andere dingen in het leven die belangrijker of leuker zijn dan al-dat-voetbal-gedoe.
Leuk was het gisteren met de openingsmatch tussen Mexico en Zuid-Afrika zeker niet.
De ene, Zuid-Afrika kon niet? De andere, Mexico wilde niet.
Drie rode kaarten er bovenop, waarvan twee voor de Zuid-Afrikanen.
Ze voerden wat te letterlijk uit wat hun trainer, Hugo Broos vooraf had meegegeven: missen we misschien de kwaliteit, ze zullen vechten als leeuwen.
Waarom ik er vandaag toch over schrijf: omdat als je dan toch moet kiezen voor een ploeg, ik dat gisteren deed.
Ik koos voor Zuid-Afrika omdat Hugo er trainer is.
Wie me reeds kent vanaf de jaren stilletjes herinnert zich nog mijn eerste schrijfsels.
Heel amateuristsch: mijn eerste publicaties: een gemeentelijk sportblaadje.
Ik schreef het, drukte het en droeg het bus aan bus rond.
De alles bepalende titel 'Kopsjotgoal' liet vermoeden dat het vooral over voetbal ging: het minivoetbal in de zaal van Gruuthof.
We speelden er zelf competitie.
Als ik niet sjotte of achteraf in de super gezellige bar bleef hangen, schreef ik mijn blaadje vol.
Ik beperkte me niet tot de eigen competities maar ging ook op bezoek bij de ‘echte’ voetballers op de gemeente: Paul Courant, Walter Meeuws en…Hugo Broos
Hugo Broos die toen, 1986, nu…40 jaar geleden met België in het Aztekenstadion tegen Mexico voor…110.000 toeschouwers speelde.
Vandaar een dagbegroeting over voetbal.
Fijne vrijdag – à la vôtre
Wilfried
