Busje komt zo !
Jullie lazen gisteren donderdag met 163 mijn dagbegroeting, bedankt daarvoor
vrijdag 27 maart 2026, een goeiemorgen met Wilfried
Ik rijd terug naar huis. Naast me in de auto zit moeder. We komen beiden terug van de oorconsultatie.
Lang geleden dat we mekaar zo goed verstonden.
Het is kalm op de weg.
Moeder zit op haar gemak, ze voelt zich veilig naast me. Voor haar ben ik een goede chauffeur.
Waarom ik dat denk?
'Amaai zulle', begint ze haar monoloog.
'Je moet e keer meerijden met Eddy (mijn schoonbroer), hoe da die rijdt! Met één hand hé.
En Hilde, (mijn zus) en Roxanne (de dochter van mijn zus), die doen da ook al.’
Moeder haalt een herinnering op:
‘Vake zou da moeten zien. Vake zei altijd, je moet rijden met twee handen op het stuur. Er zou ne keer e putteke in de weg moeten liggen’.
Ik denk aan Remco Evenepoel, hoe die deze week ten val kwam in de Ronde van Catalonië door in een putteke te rijden.
Ik probeer moeder te overtuigen dat auto’s tegenwoordig anders gemaakt worden dan in de jaren 50.
Toen je aan je twee handen nog niet genoeg had om aan je stuur te draaien.
Moeder is niet overtuigd.
Ik schakel een versnelling hoger met:
‘dan zou je ne keer in Leuven moeten komen.’
'Wat is er in Leuven’, vraagt moeder
‘Daar rijden busjes zonder chauffeur’. Moeder schrikt
Ik probeer het (proef)systeem uit te leggen, hoe de busjes zonder chauffeur hun weg vinden, stoppen voor een rood licht
en geduldig manoeuvreren tussen de honderden en honderden fietsende studenten.
‘Waar gaan we naartoe, waar gaan we naartoe’, zucht moeder.
Ik rijd met haar naar huis, veilig, met de twee handen 10 voor 2, op het stuur.
Zoals vake het ons zou geleerd hebben, was hij niet zo vroeg begonnen aan zijn laatste reis.
foto's VRT
Fijne vrijdag – à la vôtre
Wilfried
