Met de gepaste outfit voor...
Jullie lazen gisteren zondag met 169 mijn dagbegroeting, bedankt daarvoor.
maandag 1 december 2025, een goeiemorgen met Wilfried
We zitten met een dilemma.
Enerzijds: we eten beiden graag een duivenjong, anderzijds je eet toch je eigen duiven niet op?
We hebben er telkens zoveel plezier aan beleefd dat we het niet over ons hart zouden krijgen.
Er was het verdriet rond het miskraam van de eerste worp.
Toen kwam bij een nieuwe poging het eerste duivenjong ter wereld.
Zeven hoog op een balkonterrasje in Leuven.
Meer dan een lege bloembak had moeder duif en de kleine niet nodig om het te zien opgroeien.
De stekkertjes werden pluimpjes, het gele dons op z’n hoofd hield het het langst vol.
Etienne gaf ons een ringetje en wat duivenvoeder.
Vader en moeder, eerst nog schuw overwonnen hun vrees en kwamen zowaar aan de venster goeiemorgen zeggen.
Maar met of zonder ringetje, het jong werd groot, vloog uit en kwam nooit meer terug. Ondankbare vlegel.
Geen nood: het koppel ging opnieuw aan het rammedammen en zorgde voor 2 nakomelingen.
Was me dat een feest.
Het voederbakje werd gedeeld met z’n vieren.
Was het eerste jong de wijde wereld ingetrokken, de twee volgende kwamen gedwee terug naar hun terrasje.
Twee duiven: ok. maar vier? Waar zou dat eindigen.
’t Is hier laden en lossen, dachten we bij onszelf toen we bij thuiskomst op zondagochtend twee nieuwe eitjes in de bloembak zagen liggen.
En plots loste het probleem van overbevolking zichzelf op.
Vader en moeder verjaagden de inmiddels volwassen jonge duiven.
Dat duurde zo lang tot ze begrepen hadden dat ze plaats moesten maken voor het nieuwe leven.
We zijn nu enkele weken verder en de twee jongen zijn bijna groot genoeg om de enkele meters van ons terrasje te verkennen.
Er werd ons een voorstel gedaan: niet door een of andere Chinees die enkele honderdduizenden euro’s heeft geboden, maar door Etiennne.
Breng de duivenjongen mee stelde hij me voor.
'Om ze op te eten, dat nooit', wees ik het voorstel af.
Etienne had een ander idee.
Tot in de wijde omtrek van Zedelgem was Etienne bekend voor de kweek van duivenjongen.
Ze werden groot gebracht met de beste korrels en zaden.
Het was kermis bij wie een duivenjong van Etienne in de pan ging.
'Ik ga kweken met jullie duivenjongen', verzekerde Etienne mij.
'Dat is een nieuw ras zodat het kruisen met mijn duiven zal zorgen voor een constante hoge kwaliteit.'
Ik ben er gisteren op uitgetrokken naar de winkel van Adventure om me de gepaste outfit en het materiaal aan te schaffen om onze twee duivenjongen op te pakken.
Nu al weet ik dat het een onderneming zal worden.
Etienne heeft me beloofd ze te ringen. Zo zal ik ze blijven herkennen.
Claudine zal me niet langer hoeven te verwijten bij mijn komst: ha gij leeft toch nog, weet je hoe lang dat geleden is, van 2 oktober, ’t is een schande.
Kom je mee kijken zal Etienne me uitnodigen.
Wanneer we terugkomen uit dat luxehotelletje van Etienne z’n duiven zal Claudine haar picon klaar staan.
Fijne maandag – à la vôtre
Wilfried
