Voor de 5e keer: hiep hiep hoera!
Jullie lazen gisteren donderdag met 168 mijn dagbegroeting, bedankt daarvoor
vrijdag 13 februari 2026, een goeiemorgen met Wilfried
Ik heb het jullie nog niet gemeld, maar vorige maandag was het weer zover: onze duiven hebben er opnieuw 2 nakomelingen bij.
Nadat het koppel ongeveer 3 weken lang om beurt de twee piepkleine eitjes uitbroedden was het maandag de heuglijke dag.
In een van de weinige onbewaakte ogenblikken kregen we het jonge leven te zien.
Is het voor de 4e of 5e keer sedert dat ze op het terrasje in de lege bloembak hun nieuwe thuis hebben gevonden? We zijn de tel kwijt.
Wat merkwaardig is; zochten de jongen, eens groot, hun eigen weg, de vorige worp bekijkt het anders.
Soms is het moeilijk uit te maken wie zijn de ouders en wie zijn de jongen.
Een van de jongen is herkenbaar: die heeft ergens tegenaan gevlogen of is ergens vast geraakt. Hij of zij heeft wat pluimpjes verloren in de nek.
Anderzijds, een van de twee brengt zijn/haar lief mee naar huis. Die is totaal anders van pluimerij.
Opgezet zijn we er niet mee en gelukkig de ouders ook niet. Papa en mama duif is meer dan voldoende. De ouders houden we onder controle.
In tegenstelling met de jonge duiven zijn de ouders niet schuw, An kan ze zelfs aaien.
Fier toont ze haar jongste kweek.
Om ons te tonen hoe verliefd ze nog altijd op mekaar zijn kropen ze nog eens samen in de bloembak.
Een tafereeltje dat tot nu toe eerder zeldzaam was.
Zou er in de duivenwereld ook Valentijn gevierd worden?
Fijne vrijdag – à la vôtre
Wilfried
