Ai, ai ai - alhoewel !
Jullie lazen gisteren dinsdag met … 289 mijn dagbegroeting, bedankt daarvoor.
woensdag 25 februari 2026, een goeiemorgen met Wilfried
Te laat hebben we opgemerkt dat de wijzer van ons kompas tilt sloeg.
Kan moeilijk anders wanneer je het zuiden wil bereiken en je ‘s morgens gewekt wordt met ‘You never walk alone’,
de schitterende hymne op… doedelzak uitgevoerd.
We dachten eerder in de Schotse Highlands beland te zijn in plaats van het Spaanse heuvel landschap.
Bij navraag bleek het de vallei van de Ourthe te zijn.
Had het Wim Lybaert geweest, hij zou z’n medereiziger gezegd hebben: al is het niet Spanje en zullen we er niet geraken, hier lijkt het toch op Spanje.
Het was dat wat ik in gedachten had toen ik mijn compagnons de baan opstuurde voor een korte wandeling.
Het maakte dat ik zonder pottenkijkers mijn voorbereidingen kon maken voor wat nog komen moest.
Ik serveerde op de middag DE drank verbonden met Spanje: een sangria op terras, met alles erop en eraan.
’s Avonds maakten we ons op voor de wedstrijd Atletico Madrid – Club Brugge.
En ja wat hebben we genoten hoe Club Atletico pijn deed. Ai, Ai. Dat ploegske uit Brugge gaf bij momenten voetballes.
En ook al waren we zo fanatiek zoals de duizenden Vlamingen ter plaatse, we moesten ons neerleggen bij het onvermijdelijke:
als je de kansen krijgt moet je ze afmaken.
Ai, ai, ai; het duurde maar even want ondertussen vulden de heerlijke geuren van de gamba à la plancha de chalet.
Hoe heerlijk was dat.
Vandaag staan we op met een schitterende zon
Ze jaagt An uit bed om de zonsopgang niet te missen. Meer ‘het zuiden’ kan dit niet zijn.
Vanavond rijden we terug. Gelukkig zoals we zijn.
Feliz miércolos – en tu salud
Wilfriedo
