Soms zijn de dingen niet te vatten
zondag 19 april 2026, een goeiemorgen met Wilfried
Soms is het leven als een rollercoaster.
Dat was het de voorbije dagen zeker. Daardoor schreef ik gisteren geen dagbegroeting.
Donderdag vierde ik met An in Tienen haar verjaardag. Vrijdag aten we samen bij moeder coq au vin als een soort aanloop naar haar verjaardag.
Gisteren zaterdag werd een goeie vriendin begraven.
Vandaag zondag ontvangt moeder de kinderen, kleinkinderen achterkleinkinderen voor haar 99ste verjaardag.
Gisteren viel alles plots stil.
Onverwacht zoals het overlijden van Annemie. Mie voor de vrienden.
Zolang kennen we Mie nog niet, maar lang genoeg om haar een goeie vriendin te noemen.
Goedlachs, nooit opvallend, altijd sereen.
Ze hield van het leven, haar kinderen en kleinkinderen en haar partner Guido.
Ze genoot van het leven door haar interesses zoveel mogelijk te beleven: altijd creatief bezig, de muziek van Guido en zijn vrienden, de kunst, de natuur…
De natuur, of het nu in de eigen tuin was of op reis. Ze liet zich meedrijven in het enthousiasme van anderen.
Enkele weken terug, op weg naar Madrid in mijn zelf verzonnen Columbus.
De overstroomde Ourthe hield ons op.En dan nog?
We beleefden samen een schitterende driedaagse in Grande Enneille.
Als een donderslag bij heldere hemel, op 2de Paasdag kwam het telefoontje van Guido. Mie werd ijlings opgenomen in het AZ.
Ze is stilletjes in haar coma heengegaan. Geen afscheid kunnen nemen.
Soms zijn de dingen niet te vatten. We proberen het toch: haar familie, haar vrienden.
Mie, als er iets is hierboven, dan weet je het wel: je zal altijd deel blijven uitmaken van onze herinneringen, misschien ook van onze plannen.
Wat zou Mie… Wat als Mie…
Een kus van ons.
An en Wilfried
