Gisterenavond: 'In Paradisum', een beklijvende monoloog in 't Klaverveld
Jullie lazen gisteren donderdag met 160 mijn dagbegroeting, bedankt daarvoor.
vrijdag 8 mei 2026, een goeiemorgen met Wilfried
Moeder had sedert de vorige voorstelling in het Klaverveld de smaak te pakken.
Ze vroeg me of ik me kon vrijmaken voor een voorstelling op donderdag 7 mei. Gisterenavond dus.
Alleen; in de comunicatie was er ergens iets mis gelopen.
We zouden dus samen naar een theatervoorstelling over dementie gaan.
Ik vroeg me af: hoe serieus wordt dat?
Of misschien kon de acteur, het zou een monoloog worden, de ernst doorprikken met een kwinkslag of passages die toch een glimlach op je gezicht toveren.
Het was dus heel serieus en er zaten in de ruim één uur durende monoloog veel, heel veel herkenbare voorvallen in.
Alleen, het ging niet over dementie maar over mantelzorg.
Bart Claeys bracht ‘In Paradisum’ met verve. Hij droeg het stuk op aan zijn overleden moeder.
Zijn eigen levensverhaal aan de zijde van moeder. Een verhaal van gemiste kansen in een leven dat zo voorbijging.
Humor in bepaalde passages, ook al was er steeds de goedbedoelde dominantie van zijn moeder voor ‘ventje’ die 18 werd.
Hij die dacht ‘nu gaan we ne keer ’t zwien door de beten jaagn’.
Of hoe hij braaf aan de zijde van moeder, ‘proper aangedaan’ met ’n nieuwe vest en plastron de oervervelende familiegelegenheden moest meemaken.
Tante Klara: "hoe ist nog met da ventje, ge ziet er goed ut."
Om achter zijne rug te fezelen met tante Gerarda: "ej Bart al ne keer bekeken."
Indrukwekkend vertolkt was de passage waarin hij met moeder voor een midweek naar Blankenberge in vakantie ging.
In een klein apartementje op den dijk.
Hoe hij zich los wilde trekken van zijn moeder maar het niet lukte.
Goesting om, alleen en eenzamer dan ooit, blootvoets aan de rand van het water, die ongrijpbare zee in te lopen – verder – steeds verder en verder.
Hij deed het niet, maar keerde terug naar moedertje, steeds weer en weer.
Een beklijvende voorstelling, gebracht met een lach en een traan.
*
We moesten beiden wat ‘bekomen’.
De organisatie trakteerde achteraf iedereen met een drankje. Het werd een ‘moederavondje’.
Maar dan een van geen kans laten voorbijgaan.
Ik bestelde voor haar ’n Kwaremont alcoholvrij, ik nam een Omer.
Omdat moeder in heel kleine ‘teugjes’ drinkt bestelde ik me een tweede.
Ik was met haar in de rolstoel naar de cafetaria-bistro gereden.
"Ga jij me terugrijden naar je flat", vroeg ik haar.
Fijne vrijdag – à la vôtre
Wilfried
