de sleutelbos
Jullie lazen gisteren donderdag met 206 mijn dagbegroeting, bedankt daarvoor
vrijdag 15 mei 2026, een goeiemorgen met Wilfried
Het lag reeds enkele dagen in mijn schuif.
Een verhaal (voorval) om te publiceren als ik op een dag niet wist wat te schrijven. Vandaag dus.
Het gebeurde vorige zaterdag.
Ik wachtte om moeders boodschappenlijstje af te werken tot de poetsvrouw bij mij thuis was aangekomen. ’t Is een ‘goetje’*
Dit keer geen ontbijt met moeder wegens te druk en met van alles bezig.
Dat - met van alles bezig zijn - is niet altijd bevorderlijk om op het juiste moment de juiste dingen te doen.
Verstrooid zijn, noemt men dat.
De dame van familiehulp was bij moeder in de weer.
Ik plaatste de boodschappen in de kasten, op de rekken en in de koelkast, ritste mijn sleutels van de tafel,
wilde de auto opstarten en bemerkte… het zijn niet mijn sleutels.
Ik spoedde me terug naar binnen, verontschuldigde me bij de dame van familiehulp om het misverstand.
Ze glimlachte.
Terug naar huis om mijn koopwaar uit te leggen.
Computer mee, opladers mee, de nodige papieren mee, een koffiekoek mee en hop op weg naar Snellegem om de wijnshop te openen.
Het verliep goed: de poort kon open want het zonnetje scheen.
Ik had meteen klanten.
Het was middag voor ik het wist toen het telefoontje binnenliep.
Mijn ‘goetje’ had een porbleem. Ze wilde vertrekken maar …vond haar sleutels niet.
Toen viel mijne eurocent.
Ik had haar sleutels ’s morgens in mijn zak gestoken en ze uitgelegd in de woning van moeder.
Het kwam allemaal goed: een reservesleutel maakte het mogelijk dat ze haar sleutelbos kon ophalen bij moeder.
* een goetje / persoon over wie je heel tevreden bent
Fijne vrijdag – à la vôtre
Wilfried
