Gazpacho op eigenwijze zin
Jullie lazen gisteren woensdag met 281 mijn dagbegroeting, bedankt daarvoor.
Donderdag 27 augustus 2026, een goeiemorgen met Wilfried
Zou ik het koppel aan het tafeltje naast het mijne het zeggen? Of toch maar niet?
Ik heb het hen gezegd. Wat dan? Dat ik deze middag aan hen zou denken.
Niet verwonderlijk dat ze wat raar opkeken.
Na mijn uitleg wensten ze moeder en mij smakelijk eten voor deze middag.
Wat er precies gebeurde, gisteravond op het terras van d’Hoeve in Sint-Michiels?
Ik was wegens een CT-scan een ganse dag op mijn honger blijven zitten.
Enerzijds kwam het goed van pas in mijn dieetprogramma.
Ik ging voor het eerst onder de 85 grens.
Ik was er zo blij mee dat ik me misrekende in het secretariaat radiologie van het AZ.
Ik gaf 75 op. Of het belangrijk was? Ik denk het niet.
Toen ik uit de kliniek wegreed was het eerste wat ik deed, een tafeltje reserveren. De mosselen-friet had ik verdiend.
Terwijl ik genoot van het wijntje stelde ik het menu voor deze middag bij moeder in gedachten voor.
Boontjes, bloemkool, koude schotel? Ja koude schotel want ze voorspelden 30°.
Of wacht eens: ik had een beter idee.
Ik maak een combinatie van mosselen en gazpacho. Ik zou het ’s morgens reeds kunnen klaarmaken.
Ik spaarde 1/3 van de mosselen, haalde ze uit de schelp en vroeg de bediening of ik ze mee naar huis kon nemen.
Ze lagen mooi te zwemmen in het resterende mosselnat met veel groentjes.
Dat werd perfect opgelost.
Bijna: de mosseljus was er niet meer bij.
Ik wilde het gebruiken als basis.
Wacht zei het dametje, ik heb misschien een oplossing.
Het tafeltje naast het mijne werd afgeruimd.
Minuutjes later kreeg ik een tweede kommetje met veel groentjes en lekker mosselsap.
Zou ik het zeggen aan het koppel aan het tafeltje naast het mijne. Ik heb het hen gezegd. Ze moesten er smakelijk om lachen.
Nu straks het moeder nog vertellen. Het wordt een boeiende middag.
Fijne donderdag – à la vôtre
Wilfried
