Over brandtrappen, nachtkleedjes en onderbroeken
Jullie lazen gisteren maandag mijn dagbegroeting met 196, bedankt daarvoor.
Dinsdag 15 sptember 2026, een goeiemorgen met Wilfried
Maandagochtend, Blankenberge iets over acht in de mistige ochtend.
De top van de telescopische kraan van het bedrijf Noordze zie je niet eens.
Ze wacht op de dijk om te beginnen aan haar job.
Metalen brandtrappen over de negen verdiepingen van de Goderis hijsen om ze aan de achterzijde van het appartementsblok te installeren.
Ik kijk vanachter het raam naar beneden.
Er wordt druk overleg gepleegd, er klopt iets niet.
Vijf minuten later, er wordt aan de deur gebeld. Normaal belt men aan de ingang beneden.
An doet open en verontschuldigt zich.
Ik vind tien na acht geen abnormaal uur om op een vrije maandag in je nachtkleed rond te lopen.
Ik houd me gedeesd aan tafel. Met alleen een onderbroek en een hemd aan .
De man, die van de brandtrappen beneden, verontschuldigt zich voor het vroege storen..
Ze kunnen niet starten want het terras op de dijk waar de kraan zich bevindt werd zoals voorgeschreven niet afgebroken.
Voor de uitbater van de reeks restaurants is het Vlaams niet zo evident.
En zeker als het gaat om het naleven van verplichtingen.
Hoe ze de weg vanuit het verre Azië naar Blankenberge vinden blijft een raadsel.
Ook hoe ze na enkele maanden terug verdwijnen, maar even vlug er terug zijn om opnieuw te starten.
Soit – het terras staat er nog.
Of An de kraanman van het bedrijf misschien kan informeren over wie -waar- hoe en wanneer.
Uiteindelijk kunnen ze niet langer blijven toekijken en halen ze zelf het dak van het terras. Eindelijk kunnen ze hun werkweek beginnen.
De rust keert terug ten huize Vanautgaerden. We genieten van het ontbijt en het gesprek.
An: "Die gast zal nogal raar opgekeken hebben. Ik in mijn nachtkleed en jij in je onderbroek."
Ik: "Als er een is die daar niet van verschiet dan is het wel iemand van een brandtrappenfirma.
Hoe denk je, als het nodig is, ik ooit die brandladder ga gebruiken?"
An kijk me aan en lacht: "’t is waar."
Ik ga niet eerst mijn zondagse pak aantrekken om beneden te geraken.
Het zou wel eens te laat kunnen zijn.
Fijne dinsdag – à la vôtre
Wilfried
