Onze vredesduif
Jullie lazen gisteren dinsdag met 141 mijn dagbegroeting, bedankt daarvoor
woensdag 4 februari 2026, een goeiemorgen met Wilfried
Om de zoveel tijd begint het verhaal opnieuw.
Ook al kenden we ondertussen iets wat op een winterperiode leek, ze weten van geen ophouden.
Met wat geluk maak ik misschien vandaag de geboorte mee van twee duivenjongen, de zoveelste in de rij.
Het was mooi om te zien: maandag kwam papa duif aangevlogen.
In zijn bekje hield hij een lang twijgje.
Hij trippelde nerveus heen en weer op de balustrade en wachtte geduldig op het juiste moment.
Er lagen wat pluimpjes in het bakje waar mama duif van koo (krommenhaas) gebaarde.
‘Kijk’, wees ik An op het mooie tafereeltje met de papaduif.
‘Het is een vredesduif’, lachte An.
Zou wel kunnen, dacht ik bij mezelf. Een boeketje bloemen in je bekje houden is voor duiven niet eenvoudig.
Dan maar een twijgje, symbool voor vrede.
Voor wat was dat nodig?
Moest er een ruzietje bijgelegd worden?
Kwam papa pas nu thuis nadat de match van OHL tegen Mechelen op zondag werd gespeeld?
Fijne woensdag – à la vôtre
Wilfried
